شعری قبول می نکند طبع روشنا

ای قهرمان ملک تو دانی که پیش من

دانشوران چیره زبانند الکنا

جز چرب گفتهاکه بود دست پخت من

زانسان که چشم گرسنه بر خوان مهتران

اول دود به جانب مرغ مسمنا

ور شعر دیگران بگزیند به شعر من