زانسان که چشم گرسنه بر خوان مهتران

دانشوران چیره زبانند الکنا

جز چرب گفتهاکه بود دست پخت من

شعری قبول می نکند طبع روشنا

اول دود به جانب مرغ مسمنا

ور شعر دیگران بگزیند به شعر من

کژ طبع جاهلی که پلید است وکودنا