که نگسلد یک از دگر چو پودها ز تارها

نه داد ماند ونه دین ز دیو پر شود زمین

فتد خمار ظلم وکین به مغز ذوالخمارها

به نظم ملک ودین نگر ز بسکه جسته زیب و فر

الاگذشت آن زمن که بگسلد در چمن

میان لاله و سمن حمارها فسارها

مرا بپرور آنچنان که ماند از تو جاودان