شتابم همی تا مگر یابمش

بر اندیشم از مرگ فرزند خویش

مرا بود نوبت برفت آن جوان

ز دردش منم چون تن بی روان

چویابم به بیغاره بشتابمش

که نوبت مرا به بی کام من

چرا رفتی و بردی آرام من