که نوبت مرا به بی کام من

ز دردش منم چون تن بی روان

شتابم همی تا مگر یابمش

چویابم به بیغاره بشتابمش

چرا رفتی و بردی آرام من

ز بدها تو بودی مرا دستگیر

چرا چاره جستی ز همراه پیر