چویابم به بیغاره بشتابمش

مرا بود نوبت برفت آن جوان

ز دردش منم چون تن بی روان

شتابم همی تا مگر یابمش

که نوبت مرا به بی کام من

چرا رفتی و بردی آرام من

ز بدها تو بودی مرا دستگیر