بر یکی توسن عیان بینند صد اسفندیار

سر تهی از مغز چونان جام مسکین از شراب

چون تو از مکمن برون آیی به عزم رزم خصم

باتنی چون آسمان و بارخی چون آفتاب

در یکی جوشن نهان یابند صدافراسیاب

خونفشان گردد چنان تیغت که گر تا روز حشر

خاک راکاوی نیابی هیچ جز لعل مذاب