بس که لاغر ز اشتیاقم بس که دلتنگ از فراق

کی توانی گردد از وصل جوانی کامیاب

گر ز خودرایی خودآرایی که من بیخود شوم

نیست محتاج خودآرایی خدا را آفتاب

بی خلیلم چون خلال و بی حبیبم چون حباب

بی تو ای رشک روان بارم به رخ اشک روان

آنچنان اشکی که رشک از وی برد لعل مذاب