بی تو ای رشک روان بارم به رخ اشک روان

نیست محتاج خودآرایی خدا را آفتاب

بس که لاغر ز اشتیاقم بس که دلتنگ از فراق

بی خلیلم چون خلال و بی حبیبم چون حباب

آنچنان اشکی که رشک از وی برد لعل مذاب

جلوه خورشید و ما هم از توکی بخشد شکیب

کی شنیدستی که گردد نشنه سیراب از سراب