تیغ اوگاو زمین را تن بکافد از ضراب

پیش جودش بحر جوی و نزد حلمش کوه کاه

پیش عزمش باد خاک و نزد قهرش نار آب

رمح او شیر فلک را دل بدرد از طعان

ملک گیرد بی سپاه و خصم بندد بی کمند

درع درد بی طعان و خود برد بی ضراب

قدر او بدریست کاو را سدره آمد آسمان