ملک گیرد بی سپاه و خصم بندد بی کمند

پیش عزمش باد خاک و نزد قهرش نار آب

رمح او شیر فلک را دل بدرد از طعان

تیغ اوگاو زمین را تن بکافد از ضراب

درع درد بی طعان و خود برد بی ضراب

قدر او بدریست کاو را سدره آمد آسمان

تیغ او میغیست کاو را فتنه آمد فتح باب