اگرچه گرمی تب برطرف کند عناب

کمند زلف خم اندر خمت ز هر تاری

به گردن دلم افکند صدهزار طناب

حرارت تب شوقم شد از لب تو فزون

به زیر ابروی پیوسته چشم رهزن تو

چوکافریست که سرمست خفته در محراب

دهان تنگ تو آن نقطه یی بود موهوم