چوکافریست که سرمست خفته در محراب

حرارت تب شوقم شد از لب تو فزون

اگرچه گرمی تب برطرف کند عناب

به زیر ابروی پیوسته چشم رهزن تو

دهان تنگ تو آن نقطه یی بود موهوم

که می نگنجد وصفش به صد هزارکتاب

شبی ز لعل لبش بوسه یی طلب کردم