که می نگنجد وصفش به صد هزارکتاب

به زیر ابروی پیوسته چشم رهزن تو

چوکافریست که سرمست خفته در محراب

دهان تنگ تو آن نقطه یی بود موهوم

شبی ز لعل لبش بوسه یی طلب کردم

اشاره کرد به ابروکه در طلب بشتاب

چو رفتم از دو لبش ذوق بوسه دریابم