که باد پای ملک را منم خجسته رکاب

چنان به گرد خود از ننگ این سخن پیچعد

که نارسیده به گردون شد از خجالت آ ب

شبی ز روی تفاخر هلال گفت به چرخ

جواب دادش کای هرزه گرد هرجایی

که از لقای تو دیوانه می شود بیتاب

هزار همچو تو یک لحظه نقش می بندد