زمین بتابد از تاب تیغ چون کوره

بدان مثابه که افتد سفینه درگرداب

درون لجه خون دست و پا زندگردون

ز بیم غرقه شدن چون غریق در غرقاب

فلک بجنبد از بادگرز چون سیماب

ز اشک چشم عدو لجه یی شود هامون

که ساق عرش کند تر ز جیش خیزاب