که ساق عرش کند تر ز جیش خیزاب

زمین بتابد از تاب تیغ چون کوره

فلک بجنبد از بادگرز چون سیماب

ز اشک چشم عدو لجه یی شود هامون

زمانه جفت کند موزه پیش پای اجل

پرند جانشکرت چون برون شود ز قراب

نهنگ سبز تو بر خویشتن سیه شمرد