شها ز بزم حضور تو تا شدم غایب

مزاج زنگی از قتل خصم چون سقلاب

شود ز تربیت آفتاب شمشیرت

فضای عرصه پیکارکان لعل مذاب

رسد به گوشم من صار غایبا قدخاب

جدا ز خاک درت هرزمان خورم افسوس

به طرز پیر دل افسرده ز آرزوی شباب