این گل ثمر دیده بیخواب رکابست

خمیازه شوق تو به می کم نتوان کرد

ما را به قدح نسبت گردب و حبابست

آستان نتوان چشم به پای تو نهادن

ای شمع حیا رنگ ، عتاب آن همه مفروز

هرجا شررآیینه شود جلو ه کبابست

غافل ز شکست دل عاشق نتوان بود