چون سبحه جهانی به نفس کلفت دل چید

گندم نتوانست لب از حسرت نان بست

مردیم وزتشویش تعلق نگسستیم

بر آدم بیچاره که افسار خران بست ؟

هرجاگرهی بود براین رشته میان بست

هر موج در این بحر هوسگاه حبابی ست

پنسان همه کس دل به جهان گذران بست