ز نخلهای دگر باب شانه شمشادست

سپند صرفه شوخی ندید ازین محفل

حذر که جرات فریاد سرمه ایجادست

جنون بی ثمری چاک سینه می خواهد

ز بسکه حیرتم از شش جهت غلو دارد

نگه چو آینه ام در شکنج فولادست

به عالمی که تظلم وسیله ضعفاست