ز بس غبار که دارد طبیعت امکان

بریدنیست زبانی که سایل افتادست

ترددی که در او مزد راحت است کجاست

نفس در آتش پرواز بسمل افتادست

سفینه در دل دریا به ساحل افتادست

بلای کج روی ات را کسی چه چاره کند

که هرزه گردی و رختت به منزل افتادست