که جای آینه در دست او دل افتادست

بلای کج روی ات را کسی چه چاره کند

که هرزه گردی و رختت به منزل افتادست

چگونه حسن به صد رنگ جلوه نفروشد

به آن بضاعت عجزم که گاه بسمل من

به جای خون عرق از تیغ قاتل افتادست

به کلفت دل مایوس من که پردازد