به آن بضاعت عجزم که گاه بسمل من

که هرزه گردی و رختت به منزل افتادست

چگونه حسن به صد رنگ جلوه نفروشد

که جای آینه در دست او دل افتادست

به جای خون عرق از تیغ قاتل افتادست

به کلفت دل مایوس من که پردازد

هزار آینه زین رنگ درگل افتادست