مباد زان لب خامش سوال بوسه کنی

چو سبحه قافله ها درپی هم افتادست

ازین قیامت توفان نفس مگوی و مپرس

کجاست آدمی ، آتش به عالم افتادست

غرور تیغ تغافل تنک دم افتادست

فناست آنچه ز علم و عیان به جلوه رسید

هنوز صورت انجام مبهم افتادست