غرور تیغ تغافل تنک دم افتادست

ازین قیامت توفان نفس مگوی و مپرس

کجاست آدمی ، آتش به عالم افتادست

مباد زان لب خامش سوال بوسه کنی

فناست آنچه ز علم و عیان به جلوه رسید

هنوز صورت انجام مبهم افتادست

ز نقش پا به جبین وارسید ونوحه کنید