هر قدر نظاره ها بر دیده پیچد جوهرست

ذوق تسلیمی به جیب امتحانت گل نریخت

ورنه همچون شمع ، دامن تاگریبانت سرست

گر کند حسنش بساط حیرت آیینه گرم

سرمه آن چشم ، دل را در سیهروزی نشاند

شیشه ما را غبار از موج خط ساغرست

تا تمنای می ام گل کرد از خود رفته ام