تا تمنای می ام گل کرد از خود رفته ام

هر قدر نظاره ها بر دیده پیچد جوهرست

سرمه آن چشم ، دل را در سیهروزی نشاند

شیشه ما را غبار از موج خط ساغرست

چون سحر در شوخی خمیازه ام بال و پرست

آبله در راه شوقم بسکه دارد جوش اشک

نقش پایم هر کجا گل می کند چشم ترست