سرمه آن چشم ، دل را در سیهروزی نشاند

ورنه همچون شمع ، دامن تاگریبانت سرست

گر کند حسنش بساط حیرت آیینه گرم

هر قدر نظاره ها بر دیده پیچد جوهرست

شیشه ما را غبار از موج خط ساغرست

تا تمنای می ام گل کرد از خود رفته ام

چون سحر در شوخی خمیازه ام بال و پرست