آبله در راه شوقم بسکه دارد جوش اشک

شیشه ما را غبار از موج خط ساغرست

تا تمنای می ام گل کرد از خود رفته ام

چون سحر در شوخی خمیازه ام بال و پرست

نقش پایم هر کجا گل می کند چشم ترست

سعی ما بی دانشان گامری به همواری نزد

هر خطی کز خامه مجنون دمد بی مسطرست