سعی ما بی دانشان گامری به همواری نزد

چون سحر در شوخی خمیازه ام بال و پرست

آبله در راه شوقم بسکه دارد جوش اشک

نقش پایم هر کجا گل می کند چشم ترست

هر خطی کز خامه مجنون دمد بی مسطرست

هر سخن کز پرده ی تسلیم خارج گل کند

ناملایمتر ز آهنگ دف بی چنبرست