نقش پایم هر کجا گل می کند چشم ترست

تا تمنای می ام گل کرد از خود رفته ام

چون سحر در شوخی خمیازه ام بال و پرست

آبله در راه شوقم بسکه دارد جوش اشک

سعی ما بی دانشان گامری به همواری نزد

هر خطی کز خامه مجنون دمد بی مسطرست

هر سخن کز پرده ی تسلیم خارج گل کند