بر جبین بحر نقش موج کی ماند نهان

چون به خود پیچیدگوهر در دل دریا نشست

برتریها منصب اقبال هر نااهل نیست

سرنگونی دید تا زلف از رخش بالا نشست

گرد بیتابی چورنگ آخربه روی ما نشست

آرمیدن در مزاج عاشقان عرض فناست

شعله بیطاقت ما رفت از خودتانشست