شعله بیطاقت ما رفت از خودتانشست

بر جبین بحر نقش موج کی ماند نهان

گرد بیتابی چورنگ آخربه روی ما نشست

آرمیدن در مزاج عاشقان عرض فناست

ازگرانجانی اسیران فلک را چاره نیست

صافها شد درد تا در دامن مینا نشست

پیکرم افسرد در راه امید از ضعف آه