صافها شد درد تا در دامن مینا نشست

آرمیدن در مزاج عاشقان عرض فناست

شعله بیطاقت ما رفت از خودتانشست

ازگرانجانی اسیران فلک را چاره نیست

پیکرم افسرد در راه امید از ضعف آه

این غبار آخر به درد بی عصاییها نشست

نخلهای این گلستان جمله نخل شمع بود