پیکرم افسرد در راه امید از ضعف آه

شعله بیطاقت ما رفت از خودتانشست

ازگرانجانی اسیران فلک را چاره نیست

صافها شد درد تا در دامن مینا نشست

این غبار آخر به درد بی عصاییها نشست

نخلهای این گلستان جمله نخل شمع بود

هرکه امشب قامتی آراست تا فردا نشست