آرمیدن در مزاج عاشقان عرض فناست

سرنگونی دید تا زلف از رخش بالا نشست

بر جبین بحر نقش موج کی ماند نهان

گرد بیتابی چورنگ آخربه روی ما نشست

شعله بیطاقت ما رفت از خودتانشست

ازگرانجانی اسیران فلک را چاره نیست

صافها شد درد تا در دامن مینا نشست