فیض عزلت عالمی را در بغل می پرورد

آب این گوهرز شوخی بر رخ دریا نشست

پرگران خیزیم از سعی ضعیفیها مپرس

نقش سنگی کردگل تمثال ما هرجا نشست

مردمک در سایه مژگان فلک پیما نشست

سربلندی خواهی از وضع ادب غافل مباش

نشئه برمی خیزد از جوشی که در صهبا نشست