مردمک در سایه مژگان فلک پیما نشست

پرگران خیزیم از سعی ضعیفیها مپرس

نقش سنگی کردگل تمثال ما هرجا نشست

فیض عزلت عالمی را در بغل می پرورد

سربلندی خواهی از وضع ادب غافل مباش

نشئه برمی خیزد از جوشی که در صهبا نشست

پیرگردیدی دگر با دل گرانجانی مکن