در دل ما چون شرارکاغذ آتش زده

نشئه برمی خیزد از جوشی که در صهبا نشست

پیرگردیدی دگر با دل گرانجانی مکن

پنبه ات تا چند خواهد بر سر مینانشست

داغ هم یک لحظه نتوانست بی پروا نشست

یک جهان موهومی از آثار ما پر می زند

ای فنا مشتاق باید در خیال ما نشست