داغ هم یک لحظه نتوانست بی پروا نشست

پیرگردیدی دگر با دل گرانجانی مکن

پنبه ات تا چند خواهد بر سر مینانشست

در دل ما چون شرارکاغذ آتش زده

یک جهان موهومی از آثار ما پر می زند

ای فنا مشتاق باید در خیال ما نشست

حسرت دل را زمینگیری نمی گردد علاج