بوسه د اد اول رکاب آن کس که بر مرکب نشست

بیش از این بر پیکر بی حس مچینید اعتبار

مشت خاکی گل شدو چون خشت در قالب نشست

شکر عزت هرقدر باشد به جا آوردنی ست

روز اول آفرینشها مقام خود شناخت

آفرین بروصف و لعنت بر زبان سب نشست

انفعال است اینکه بنشاند غبار طبع ظلم