روز اول آفرینشها مقام خود شناخت

مشت خاکی گل شدو چون خشت در قالب نشست

شکر عزت هرقدر باشد به جا آوردنی ست

بوسه د اد اول رکاب آن کس که بر مرکب نشست

آفرین بروصف و لعنت بر زبان سب نشست

انفعال است اینکه بنشاند غبار طبع ظلم

هرکجا تبخاله ای گل کرد شورتب نشست