صدق کیشان را فلک در خاک بنشاند چو تیر

گر بیاض من خطی پیدا کند درد دلست

آب می گردد ز شبنم صبح تا دم می زند

سینه چاکان را نفس بر لب رساندن مشکلست

سرو این گلشن به جرم راستی پا در گلست

هیچکس افسرده زندان جمعیت مباد

قطره تا گوهر نمی گردد به دریا واصلست