هر طرف مژگان گشایی حسرت دل می تپد

سرو این گلشن به جرم راستی پا در گلست

هیچکس افسرده زندان جمعیت مباد

قطره تا گوهر نمی گردد به دریا واصلست

هر دو عالم گرد بال افشانی یک بسملست

در وطن هم صاف طینت را ز غربت چاره نیست

گوهر این بحر را گرد یتیمی ساحلست