در وطن هم صاف طینت را ز غربت چاره نیست

قطره تا گوهر نمی گردد به دریا واصلست

هر طرف مژگان گشایی حسرت دل می تپد

هر دو عالم گرد بال افشانی یک بسملست

گوهر این بحر را گرد یتیمی ساحلست

امتیاز حسن و عشق از شوق کامل برده اند

می رود ازکف دل و در چشم مجنون محملست