گوهر این بحر را گرد یتیمی ساحلست

هر طرف مژگان گشایی حسرت دل می تپد

هر دو عالم گرد بال افشانی یک بسملست

در وطن هم صاف طینت را ز غربت چاره نیست

امتیاز حسن و عشق از شوق کامل برده اند

می رود ازکف دل و در چشم مجنون محملست

نرم خویان را نباشد چاره از وضع نیاز