می رود ازکف دل و در چشم مجنون محملست

در وطن هم صاف طینت را ز غربت چاره نیست

گوهر این بحر را گرد یتیمی ساحلست

امتیاز حسن و عشق از شوق کامل برده اند

نرم خویان را نباشد چاره از وضع نیاز

هرکجا آبی ست بیدل سوی پستی مایلست