سایه خود درس وحشت داده مجنون تو را

ساز بزم زندگانی را همین زیر و بمست

هر دو عالم در غبار وهم توفان می کند

از گهر تا موج ، هرجا واشکافی بی نمست

چشم اهو را سواد خویش سرمشق رمست

گر حیا گیرد هوس آیینه دار آبرو است

چون هوا از هرزه گردی منفعل شد، شبنمست