گر حیا گیرد هوس آیینه دار آبرو است

از گهر تا موج ، هرجا واشکافی بی نمست

سایه خود درس وحشت داده مجنون تو را

چشم اهو را سواد خویش سرمشق رمست

چون هوا از هرزه گردی منفعل شد، شبنمست

گرچه پیرم فارغ از انداز شوخی نیستم

قامت خم گشته ام هم چشم ابروی خمست